قصه ي قرار اخر
يادته تو اوج پاييز ، اخرين لحظه ي ديدار
خب مواظب خودت باش، دو سه بار،دوباره تكرار
يادته به ماجرامون چقدر نگا مي كرديم
تا يكي دلش بياد و بگه خب ،خدانگهدار
تو خداحافظي كردي ،دل من يه كم تكون خورد
بعدش اسمتو نوشتم رو ساقه ي سپيدار
بارون گريه كه باريد از تو ابر غصه هامون
هر دومون سر گزاشتيم روي اجراي ديوار
يه بار ديگه مي پرسم راس راسي بايد جدا شيم؟
يادته اشك تو افتاد روي سيم گرم گيتار؟
منم انگار مثل اشكت از چشات افتاده بودم
يه جوري دلت مي لرزيد پس ديگه نكردم اصرار
خيلي اونجا مونده بوديم همه ما رو ديده بودن
بدجوري نگا مي كردن مردم كوچه و بازار
نگاتو گرفتي از من گفتي خب كاري نداري
من شكستم ولي گفتم برو به اميد ديدار
دو سه تا فردا گذشت و من ديگه تو رو نديدم
شنيدم ولي رسيدي به يكي شبيه دلدار
دل من دوباره لرزيد مث اون لحظه ي اخر
خاطرت،هر چي كه گفتي،شد رو روياي من اوار
حالا موندم از خدامون چي بخوام،خوشيت يا غصت
همه گفتن عكس اونو ديگه از رو طاغچه بردار
اما من ميگم خدايا،من كه كلي غصه دارم
غماي اونم بگير و باز به اين ديوونه بسپار
»
